Over verantwoordelijkheid nemen

ALS JE JE STEEDS MAAR VERANTWOORDELIJK VOELT, WAT BLIJFT ER DAN NOG OVER VOOR DE ANDER?

Ons tweede gesprek samen, uit het eerste gesprek kwam al naar voren dat ze teveel ruimte inneemt en dat ze gas terug mag nemen, toen ze mijn praktijk verliet, zei ik haar al, "je bent al aan het verzachten," dit raakte haar. 

 

Ze zit voor me, verteld over haar werk, in het verslag dat ze vooraf al naar me had toegestuurd, kwam naar voren dat ze soms wel eens wenst al met pensioen te willen zijn, ze verlangt naar de rust. Het raakt me dat ze werk doet dat haar niet gelukkig maakt, dat ze zich er naar toe moet slepen en thuis ook nog een leven met haar dochter heeft. Ik parkeer dat even, want dat is niet waar het nu om gaat. 

Ik vraag haar of ze dat wat ze in haar verslag had geschreven, vandaag graag aandacht wil geven. En dan begint ze te vertellen dat ze dat inderdaad graag wil, want vandaag heeft ze ook een conflict met haar collega gehad, ze verteld honderduit..het is veel...en het is zoveel zeggend over wat ze allemaal met zich meedraagt.

Het conflict krijgt nu verder de aandacht, ze verteld hoe hard ze gewerkt heeft om 'zijn boosheid' weer glad te kunnen strijken...

Ik vraag haar, haar noteboek weg te leggen, die ze al op haar schoot heeft liggen sinds ze tegenover mij in haar stoel is gaan zitten...het beeld tegelijk zo mooi uit dat ze zich zo verantwoordelijk voelt om het goed te doen... dan vraag ik haar om haar beiden voeten op de grond te zetten en in te ademen, om zo bij zichzelf terug te mogen komen.

Ik stel haar dan de vraag; "Wat maakt het dat jij je zo verantwoordelijk voelt voor zijn boosheid..?" 

Ze kijkt me stil aan, met haar grote ogen, die vol beginnen te lopen met haar tranen. 

Ik blijf bij haar en doorbreek de stilte door te vragen wat haar zo raakt. 

Dan verteld ze me, met een heel andere houding dan een moment daarvoor, dat haar moeder altijd letterlijk zei "pas maar op hoor, straks draait het uit op een ruzie en dan is er geen weg meer terug...." 

Op het moment daarna begint ze weer te praten en haalt ze er van alles bij....het is mij duidelijk dat ze ervan weg wil. Ik vraag haar om bij zichzelf te blijven, terug naar dat moment waar ze geraakt werd, de 'magie' in je lijf voelen van wat het ongemak je wil vertellen. 

"Je hebt gelijk," zegt ze..."ik wil altijd alles oplossen..."

"Ik zie het" zeg ik, "ook nu, door ervan weg te gaan en het ruimte te geven met elke uitleg die je maar vinden kunt.."

"Ja" zegt ze, "ik ben bang voor een ruzie die kan komen, dus ik ga dan extra mijn best doen, ik ben tegelijk ook zo bang dat de poten onder mijn stoel worden weggezaagd..."

"Dan zit je een stuk lager," zeg ik...

"Ja, dan wordt ik niet meer gezien...ik ben zo bang dat ik niet wordt gewaardeerd om wat ik allemaal doe..."

"Wat is het ergste wat er dan kan gebeuren," vraag ik haar? 

"Dan ben ik alleen en heb ik niemand meer...."

"Dus klopt het dat je 'verantwoordelijkheid' daarom zoveel ruimte geeft?"

"Ja, dan blijven ze me tenminste zien."

"En waar blijf jij dan?" vraag ik haar.

En haar ogen vullen zich wederom met tranen, tranen van dat ze zichzelf te lang heeft 'ondergesneeuwd' zoals ze het zelf noemt, met al die verantwoordelijkheid. 

 

En ik vertel haar dat het misschien mooi is om samen op een ander moment, te kijken naar wat de 'sneeuw' haar wél gebracht heeft en op welke manier haar het nu ook tegenwerkt in het vinden van haar rust. 

En ik zie haar weer smelten...terwijl ze me zegt, "het is tijd dat ik de verantwoordelijkheid voor mezelf neem!" 

En ze tovert een lach op mijn gezicht. 

 

Reactie schrijven

Commentaren: 0