Mijn Persoonlijke verhaal


 

Waarom doe ik nu echt wat ik nu doe? Wat maakt het dat ik dit werk zo goed kan en mensen weet te doorgronden in hun verhaal dat ze aan mij durven toe te vertrouwen? 

Daarvoor moet ik durven terugkijken naar mijn kinderjaren, mijn gezin van herkomst en hoe ik ben opgegroeid met alles wat ik heb meegemaakt. 

Het is de vorming geweest van mijn strijd, want dit deel heb ik goed gekend, alsook het perfectionisme en het zo graag goed willen doen en het geaccepteerd willen worden. Pleasen om gezien te willen worden door de ander en vanuit mijn onzekerheid keuzes maken die niet hoorden bij wat ik echt wilde. Ik wist het de ander zo goed naar de zin te maken: dit was mijn strijd. 

Dat ik de strijd ook voor andere doeleinden kon inzetten, was een competentie die goed van pas kwam en die ik ook kan omarmen. 

 

Alle vragen die ik je stel, heb ik eerst aan mijzelf moeten stellen. Het heeft me geholpen te begrijpen en te accepteren wie ik ben. Ook weet ik daardoor dat elke vraag die ik je stel een doel heeft, want ik weet dat we daarmee kunnen uitkomen bij de kern, waar het daadwerkelijk om gaat en wat je verder kan helpen. Dat is de liefdevolle spiegel die ik je telkens weer voorhoud. 

 

Dat ik zo graag verlangde naar de acceptatie van de ander brengt me terug naar mijn gezin van herkomst. Mijn ouders scheidden toen ik een klein meisje van 5 was. Mijn moeder kreeg al snel een nieuwe partner, en ik weet nog goed dat ik het gevoel had dat ik daar moest strijden om mijn plek. Dit heeft jaren zo geduurd. Het contact met mijn vader was onregelmatig. Tot ik vroegtijdig zelf de beslissing heb gemaakt om maar weg te gaan. Ik ging uit verbinding. Dit kon mijn vader ook goed, en heb ik dus niet van een vreemde hoeven leren. 

Ik heb daardoor in tehuizen gezeten, plekken die voor mij onzeker voelden en me veel verdriet hebben gegeven. Dit maakt ook dat de kwetsbaarheid van jongeren mij zo ontzettend kan raken. 

Ik heb vroeg geleerd om voor mijzelf te zorgen, me terug te trekken in mijn cocon van veiligheid die ik enkel bij mijzelf wist te vinden en te overleven in de strijd dat het leven destijds voor mij was. 

Naarmate ik ouder werd, kwam ik voor keuzes te staan die ik maakten vanuit de drive te doen wat er van mij verwacht werd om maar te kunnen overleven. 

Zou ik het, met de kennis van nu, anders doen? Jazeker. Ik heb geleerd wat het mij brengt als ik mij kwetsbaar durf op te stellen naar de ander. Ik heb geleerd dat ik verantwoording mag nemen voor hoe ik het gedaan heb en dat hier geen goed of fout bij komt kijken (al blijf ik het soms nog wel lastig vinden!). Ik heb juist bewondering voor mijzelf als jong-volwassene, en dus zou ik met de kennis van nu het mijzelf zo gegund hebben delen aan te kijken die ik toen niet durfde of kende, met pure liefde. 

Dus wanneer mijn onzekere ik naar boven komt, kan ik haar aankijken met een zachte blik, begrip en verbinding. Want het is die verbinding waar ik altijd zo naar heb verlangd en wat mijn kwetsbaarheid is. 

De verbinding levert mij nu op wat maakt dat ik me kan blijven ontwikkelen: met mijn man, mijn kinderen, mijn vriendschappen en in mijn professionaliteit. 

Het is een altijd blijvend thema voor mij. Ik heb het nodig dat ik soms door mijn eigen coach weer even met m'n neus op de feiten wordt gedrukt en ik het weer helder kan zien en kan voelen. 

Want ik ben zó goed in het alleen doen...terwijl ik het ook zo fijn vind om de verbinding te voelen. Want dat is wat mij juist verder op weg helpt en met doet ontwikkelen als mens en als professional.

 

Het is dit verhaal waar het grotendeels bij mij in de kern om draait, waar mijn patronen liggen die mij altijd blijven uitdagen in mijn leven. 

 

Dankzij de nodige levenslessen durf ik nu juist naar die kern te gaan. Ik kan me nog zo goed herinneren dat tijdens mijn studie professionele communicatie, mijn intervisie-genoot zei dat ze zo'n bewondering had voor me, omdat ik hier stond, met alles wat ik heb meegemaakt en dat ik er durfde aan te staan. Ik werd er verlegen van, en toch, is dat voor mij ook de reden dat ik dit werk doe. 

Ik heb veel gezien, gevoeld en doorgemaakt. Ook mijn strijd heeft mij daarbij geholpen, dus ik ben dat deel ook weer dankbaar. 

Dat is wat ik ook altijd meegeef in trajecten, wijs jezelf niet af om de manier waarop je het hebt gedaan, maar omarm het. Het zijn de stappen die je gezet hebt om hier te komen. Daarom noem je patronen ook overlevingsstrategieën: ze kunnen voor en ze kunnen tegen je werken. Dankbaar ben ik ook voor de delen waar ik kennis mee heb mogen maken en die mij verder helpen in mijn ontwikkeling. 

En dat is waar coaching ook om draait; het geloof hebben in de kracht die je als mens bij je draagt. 

 

Laureen